Tamron 17-50/2.8 Di2 jest znany z dobrej rozdzielczości w krawędziach obrazu ale…

Jeśli ustawisz obiektyw prostopadle do płaskiej powierzchni i wykonasz zdjęcie z odległości poniżej 1 metra zobaczysz dziwne rezultaty w rogach obrazu. Poniższe zdjęcia to 100% wycinki z lewego dolnego rogu kadru, wykonane przy 50mm, odległość ok. 0.6m, aparat na statywie.

f2.8:

f4:

f5.6:

f8:

Problem się powiększa tym bardziej im bliżej minimalnej odlegości ostrzenia (0.27m) znajduje się powierzchnia. Po odejściu dalej niż metr problem zaczyna znikać. Jest to opisane w tym teście. Jak widać wszystko zależy od krzywizny płaszczyzny ostrości.

“On the downside the extreme corners showed a very strong degree of field curvature at 17mm and a little less so at 24mm. This means that the focus plane isn’t flat but it bends towards to corners. As a consequence you will end with out-of-focus corners when shooting flat or very deep objects at large aperture settings (…). The problem will be reduced when stopping down thus increasing the depth-of-field around the curved focus plane.”

Dla mnie Tamron i tak jest świetnym szkłem. Polecam zobaczyć porównanie Tamrona z Konica Minolta 50/1.7.

This entry was posted on Saturday, April 19th, 2008 at %19:%Apr and is filed under Konica Minolta, Sony. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.